is een favo stekkie op aarde van me
en dan ben ik daar
zomaar
een paar keer
achter elkaar
heel verschillend daar aanwezig
eerst met heel veel koters
deze vermakend tot we ze meer dood dan levend bij hun ouders terugbrengen
(wel vol verhalen hoe geweldig texel is)
later met wat minder koters
en wat meer familie
op onze eigen boot
dobberend in de haven
fietsend door het glooiend landschap
strunend door den burg
drinkend en etend de avond in
nog meer drinkend en lachend
door de nacht
tot het bijna weer licht is
en tijd wordt om de kooi op te zoeken
om een paar uurtjes later
al weer met een bakkie aan dek
de wind en zon te voelen
‘t was maar een nachie
‘t voelt als een vakantie
vive la texel